Bəxtiyar Hacıyev Paşinyanla görüşündən danışdı: “O, hələ dövlət adamı ola bilməyib…”

“Onunla Azərbaycan tərəfinin razılaşma əldə etməsi daha asan ola bilər, nəinki əvvəlki liderlərlə, o cümlədən Sarkisyanla…”

Sosial media tanınmış ictimai fəal Bəxtiyar Hacıyevin Avropadakı tədbirlərindən birində Ermənistanın baş naziri Nikol Paşinyana verdiyi suallardan, ona qələm uzatmasından danışır. B.Hacıyevlə söhbətimizdə Paşinyanla görüşü və digər məsələlər barədə danışmışıq. Onun “Yeni Müsavat”a müsahibəsini təqdim edirik:

– Bəxtiyar bəy, siz hara səfər etmişdiniz, məqsədi nə idi?

– Noyabrın ilk yarısında ard-arda bir neçə tədbirdə iştirak etmək üçün Avropada səfərdəydim. Səfər Stokholmda Avropa İttifaqı Şərq Tərəfdaşlığı proqramının 10 illiyi çərçivəsində keçirilən bir tədbirlə başladı. İki gün davam edən tədbirdə Şərq Tərəfdaşlığı ölkələrinin son ildə qarşılaşdıqları problemlər, növbəti 10 ildə Aİ-Şərq Tərəfdaşlığı əməkdaşlığı zamanı nələrin dəyişməli olduğunu müzakirə etdik.

Bu tədbirin son panellərindən birində Ermənistan XİN rəhbəri Zöhrab Mnatsakanyan da iştirak edirdi. O, çıxışını daha çox erməniləri əzən Azərbaycan xətti üzərində qurmuşdu, auditoriyaya Azərbaycan tərəfini aqressor kimi, sülhün qarşısını alan tərəf kimi təqdim edirdi.

Məhz həmin paneldə iştirak üçün millət vəkili Asim Mollazadə də gəlmişdi. O, Ermənistan XİN rəhbərinə “törətdiyi müharibə cinayətlərə görə Koçaryan və digərlərini mühakimə edəcəksinizmi?” məzmunlu sual soruşdu, Mnatsakanyan isə bir az aqressiv tonda “niyə təkcə biz etməliyik, siz özünüzü kənara çəkməyin, siz də mələk deyilsiniz” deyərək, yenidən öz çıxışını davam etdirdi.

Asim bəyin cavab vermək imkanı olmadığına görə mən söz aldım, Mnatsakanyana “siz Azərbaycan millət vəkilinə mələk olmadığımızı xatırlatdınız, amma siz də mələk deyilsiniz və Brüsseldə, Parisdə, Vaşinqtonda sülhdən danışıb, sonra gedib başqa ölkənin ərazisində ”bura bizimdir” deyirsiniz və bununla da sülh prosesinə elə ən böyük əngəli siz törədirsiniz” dedim.

Bəxtiyar Hacıyev Paşinyanla ile ilgili görsel sonucu

– Paşinyanla hansı tədbirdə görüşdünüz?

– Fransa prezidenti Makron ikinci ildir ki, Paris Sülh Forumu adlı tədbirin keçirilməsinə təşəbbüs edir. Birinci Forum zamanı Putin, Merkel, Trudeau, Makron və digər hökumət və dövlət başçıları iştirak etmişdilər. Eyni zamanda müxtəlif sektorlar üzrə dünyada tanınmış şirkətlərin rəhbərləri, Nobel Sülh Mükafatı almış şəxslər, ayrı-ayrı sahələrin liderləri tədbirə dəvət edilmişdilər.

– Paşinyanın əvvəlcədən orada olacağını bilirdinizmi, akkreditasiyada problem yaşamadınız ki?

– Nikol Paşinyanın birinci Forumda iştirak etdiyini bilirdim. İkinci Forumda isə iştirak edib-etməyəcəyini bilmirdim. Mənə Paris Sülh Forumu üçün dəvət bir neçə ay əvvəldən gəlmişdi və qısa müddət sonra dəvəti qəbul edib, təsdiq etmişdim. Forumun 2-ci günündə başqa bir tədbirə gedərkən təsadüfən Paşinyanın oradan keçdiyini gördüm. Ətrafdakı erməni jurnalistlərdən onun çıxışının olub-olmayacağını soruşdum. Onlar çıxışın bir neçə dəqiqə sonra başlayacağını, yerini dedilər. Əslində, Nobel Sülh Mükafatçısı Şirin Ebadinin də qonaq olduğu görüşə gedəcəkdim, düşündüm ki, Paşinyanın “masterclass” adlanan formatda çıxışını dinləməli və onun təktərəfli təbliğat cəhdinə cavab verməliyəm.

O da Ermənistan XİN rəhbərinin Stokholmda tutduğu mövqeni təkrarlayaraq, bütün gücü ilə Azərbaycanı sülh prosesinə mane olan tərəf kimi təqdim etməyə çalışdı.

Tədbir qısa olduğuna görə tək sual imkanı vardı və mən bu fürsəti dəyərləndirib, onun bəzi iddialarına cavab verməyə çalışdım.

Birincisi, Paşinyan bildirirdi ki, hətta erməni soyadlı digər ölkə vətəndaşları da Azərbaycana gedə bilmir. Misal kimi də Henrix Mxitaryanın Arsenal-Çelsi finalı üçün Bakıya gələ bilmədiyini qeyd etdi. Mən bunun yalan olduğunu erməni və erməni əsilli digər ölkə vətəndaşları olan idmançıların Bakıda Avropa Oyunlarında iştirak etdiklərini, hətta, Azərbaycan prezidentinin auditoriyadan onlar üçün əl çalmaqlarını xahiş etdiyini xatırlatdım. Bununla, onun ilk yalanı təkzib edildi.

Daha sonra Ermənistan baş naziri Paşinyana Xankəndində verdiyi bəyanatı xatırladaraq, “bütün BMT üzv dövlətləri, o cümlədən Ermənistan da rəsmi olaraq Dağlıq Qarabağı Azərbaycanın ərazisi kimi tanıyır. Belə olduğu halda, bir ölkənin baş naziri başqa bir ölkə ərazisinə gedib, ”Qarabağ Ermənistandır və nöqtə” deyirsə, bu, sülh prosesinə necə töhfə verə bilər?” soruşdum.

Bununla da auditoriyadakılara əslində sülh prosesini dalana dirəyən tərəfin Paşinyan olduğunu göstərdim.

Sualımın davamı olacaqdı və mən Azərbaycan prezidentinin Valdaydakı “Qarabağ Azərbaycandır və nida işarəsi” bəyanatını səsləndirən kimi, moderator sualımı dayandırmağı xahiş etdi.

Bəxtiyar Hacıyev Paşinyan ile ilgili görsel sonucu

– Onun cavabı sizi qane etdimi və həmin tədbirdə Paşinyanla qeyri-rəsmi söhbətiniz də oldumu, nə danışdınız?

– Təbii ki, yox. Çünki özümü təqdim edərkən Vardenisdə anadan olmağımı xatırlatmağımdan istifadə edib, cavab verməyə, erməni və azərbaycanlıların həmin dövrdə necə öz evlərini tərk etməsi ilə bağlı başladı.

Sumqayıt hadisələrini xatırlatdı, yenidən yalanlarını davam etdirərək, guya Ermənistandan azərbaycanlılar köçərkən heç bir problem yaradılmadan, hətta polis müşayiəti ilə çıxarıldıqlarını qeyd etdi.

Təbii ki, mənim tək sual imkanım vardı və bu iddialara cavab vermək olmazdı. Ancaq, o, əsas sualdan yayındı və tədbir bitəndən sonra, oradan uzaqlaşdı.

Bir müddət sonra geri qayıtdı, məni axtardı, tapdı və kimliyimi soruşdu. Qeyri-rəsmi söhbət zamanı bildirdim ki, onun Azərbaycan ərazilərinə gəlib, “bura bizimdir” mesajını verməsi populist çıxışdan başqa bir şey deyil və sülh prosesinə heç bir töhfə vermir.

Paşinyan sanki, bir az raşılaşaraq, “ancaq buna qədər mən daha çox konstruktiv mesajlar verdim, Azərbaycan tərəfindən cavab gəlmədi” dedi. Eyni zamanda, Ermənistandakı müxalifətin təzyiqlərindən də danışdı, sanki dolayısı ilə bu bəyanatı Ermənistanda ona müxalif olanların təzyiqi ilə verdiyini bildirdi.

– Sizə elə gəlmir ki, Paşinyan daha çox baş nazir deyil, sıradan bir QHT rəhbəri təəssüratı yaradırdı. Sizcə, onunla Serj Sərkisyanın fərqi nədir?

– Bəli, bunu mən də çox yaxından müşahidə etdim. Məsələn, maksimum 1-2 dəqiqəlik sualı yaddaşında saxlaya bilməyib, ətrafdan qələm axtarması, qeydlər aparmağa çalışması, tədbirə gələrkən və tədbir yerindən gedərkən başqa davranışları açıq-aydın göstərir ki, Paşinyan hələ dövlət adamı ola bilməyib.

Hətta, çıxışı zamanı yanımda oturmuş bir köməkçisi çox sıx-sıx ona bəzi məsələləri aşağı səslə xatırladır, o isə təkrar edirdi.

Amma bunun mənfi tərəfləri olduğu kimi, bizim üçün müsbət tərəfləri də var. Paşinyan rəsmi tədbirdən sonra özü mənə yaxınlaşdı, qısaca danışdıq.

Hiss etdim ki, onunla Azərbaycan tərəfinin razılaşma əldə etməsi daha asan ola bilər, nəinki əvvəlki liderlər, o cümlədən Sarkisyan ilə.

Paşinyanın media və vətəndaş cəmiyyəti sıralarından çıxması onunla rahat, açıq danışmaq imkanı yaradırdı.

Rəsmi görüşdən sonrakı səmimi davranışlara cəhd etməsi, bəzi səhvlərini dolayısı ilə etiraf etməsi məndə elə təəssürat yaratdı ki, Azərbaycan tərəfi onunla daha sıx təmasda olmalı və ətrafının onu populist, nə Ermənistana, nə Azərbaycana fayda verməyəcək istiqamətdə tələyə düşməsinə imkan verməməlidir.

– Onun mühafizəçiləri sizə problem yaratmadılar?

– Mühafizəçilər və köməkçilər bir problem yaratmadılar. Birincisi, ora Paris Sülh Forumu idi və Bakıdan bəzilərinin gözlədiyi kimi aqressiv davranış yeri deyildi.

Mən də aqressiv davranmadığıma, adekvat addımlar atdığıma görə heç kim problem yarada bilməzdi.

Amma Paşinyanın özü qeyri-rəsmi söhbətə maraqlı və həvəsli olsa da, sanki köməkçiləri ən qısa zamanda onu oradan uzaqlaşdırmağa, bizim söhbətin daha tez bitməsinə çalışırdılar. Köməkçiləri gərgin və əsəbi görünürdülər, Paşinyan isə rahat və gülərüzlü.

– Tədbirdən sonra hansısa təzyiq və ya təxribat gözləyirdizmi?

– Xeyr, dediyim kimi, xüsusi aqressiv davranışım olsaydı, gözləyərdim. Amma tam sakit, adi bir sual soruşub, Paşinyanın təktərəfli təbliğat aparmasına mane olmuşdum.

Tədbirdən sonra əvvəlcə Paşinyan özü, sonra bir neçə erməni jurnalist yaxınlaşaraq, kimliyimi, rəsmi nümayəndə heyətinin tərkibində olub-olmadığımı soruşdular.

Daha sonra isə qəhvə içmək üçün bayıra çıxanda Fransada yaşayan bir erməni iştirakçı, Rusiyanın Fransadakı səfirliyinin bir əməkdaşı, növbəti gün isə bir neçə başqa iştirakçılar məhz o dialoqla bağlı suallar soruşdular.

– Ümumən münaqişənin həllinə yanaşmada rəsmi İrəvanda nələrsə dəyişibmi?

– Paşinyanın Parisdəki qeyri-rəsmi söhbət zamanı dediklərindən belə anladım ki, o, bunu daha çox daxili müxalifətin təzyiqi ilə deyib və Azərbaycan tərəfindən daha çox konstruktiv mesajlar gözləyir, “Qarabağ Ermənistandır və nöqtə” onun inanaraq dediyi bəyanat deyil və çox rahatlıqla arxasından çəkilə bilər.

Düşünürəm ki, Paşinyanla təmaslar sıxlaşarsa və münaqişənin həllinin birinci növbədə Ermənistana faydalı olacağı ona izah edilərsə, onunla razılaşmaq daha asan olar, nəinki, Sarkisyan, Koçaryan və digərləri ilə.

 – Sizcə, erməni rəsmilərini konfranslarda bu cür yaxalamalar olmalıdırmı?

– Buna yaxalamalar deməzdim. Ancaq düşünürəm ki, xaricdə yaşayan və təhsil alan gənclərimiz bacardıqları qədər erməni rəsmilərin Avropa və ABŞ-da keçirdikləri belə görüşlərdə təktərəfli təbliğatlarına imkan verməməlidirlər.

Çünki belə çıxışlar zamanı adətən erməni rəsmilər Azərbaycanı monster kimi təqdim etməyə cəhd edirlər, bizi aqressiv, insanlıq düşməni kimi təqdim edirlər və kiçik bir müdaxilə auditoriyalarda suallar yaradır, sonra isə hər iki tərəfin dediklərini araşdırırlar və yekun nəticəyə gəlirlər.

Mənim Paşinyana sual verməyimi Bakıda həzm edə bilməyən bəziləri “elə yox, belə deyilməli idi”, “sual yağışına tutulmalı idi”, “daha aqressiv olmaq lazım idi” və s. deyirdilər.

Mən isə tam əksini düşünürəm ki, Paşinyan və digər erməni rəsmilər Azərbaycan tərəfini vəhşi, aqressiv təqdim etməyə çalışırsa, biz davranışlarımızla bunun əksini göstərməliyik.

Məsələn, Paşinyan qələm axtaranda mənim öz qələmimi çıxarıb ona verməyimi tədbirdən sonra bir çox fransız, alman, britaniyalı iştirakçılar müsbət jest kimi qiymətləndirmişdilər.

Əslində, bu kiçik müdaxilənin sosial şəbəkələrdə və mediada bu qədər böyüməsi məni sıxırdı, hətta bəzi insanların təşəkkür etməsindən də narahat olurdum. Çünki böyük bir şey etməmişdim, orada təktərəfli təbliğatın qarşısı alınmalı idi və mən borcumu yerinə yetirdim.

– Erməni və azərbaycanlı jurnalistlərin qarşılıqlı Bakı və İrəvan səfərləri olmalıdırmı? Bəziləri buna yaxşı baxmır…

– Kimin necə baxmasından asılı olmayaraq, münaqişənin sülh yolu ilə həllində maraqlıyıqsa, belə təmaslar olmalıdır. Ancaq, bu təmasların da həddi elə müəyyənləşdirilməlidir ki, tərəflər, xüsusi ilə də Azərbaycan tərəfi üçün status-kvo adiləşməsin və münaqişənin həlli unudulmasın.

Müsahibə, Vacib

Nəşr edilib: 2019/11/18 11:29

Baxış:422


XƏBƏR LENTİ

2019/12/08 20:21

2019/12/08 18:20

2019/12/08 17:35

2019/11/18 11:29

2019/12/08 13:15

2019/12/08 13:00

2019/12/08 12:30

2019/12/08 12:23

2019/12/08 12:00

2019/12/08 11:50

2019/12/08 10:43

2019/12/08 10:20

2019/12/08 10:00

2019/12/08 0:31

2019/12/07 21:21

2019/12/07 21:10

2019/12/07 20:10

2019/12/07 19:20

2019/12/07 18:10

2019/12/07 18:00

2019/12/07 17:30

2019/12/07 16:15

2019/12/07 16:00

2019/12/07 15:10

2019/12/07 14:20

2019/12/07 14:12

2019/12/07 13:02

2019/12/07 12:51

2019/12/07 12:35

2019/12/07 12:00

2019/12/07 11:20

2019/12/07 11:00

2019/12/07 10:30

2019/12/07 10:00

2019/12/06 18:50

2019/12/06 18:33

2019/12/06 18:15

2019/12/06 18:00

2019/12/06 17:38

2019/12/06 17:22

2019/12/06 17:11

2019/12/06 16:59

2019/12/06 16:40

2019/12/06 16:33

2019/12/06 16:22

2019/12/06 16:12

2019/12/06 16:06

2019/12/06 16:00

2019/12/06 15:49

2019/12/06 15:37

Оккупантам придется услышать не «Комитаса в Баку», а «Полонез» в Ханкенди, возможно, даже в Иреване

За время переговорного процесса в Карабахе дипломатия выписывала здесь самые разные кульбиты. Но все же нечасто события развивались столь наглядно, как сейчас. Некоторое время назад между Азербайджаном и Арменией состоялся «обменный пресс-тур через линию фронта». В том, что речь шла о российской инициативе, мало кто сомневался. Первым о поездках журналистов еще в апреле заговорил глава МИД РФ Сергей Лавров — после встречи министров иностранных дел Азербайджана и Армении Эльмара Мамедъярова и Зограба Мнацаканяна при российском посредничестве. Затем, уже в октябре, Сергей Викторович вновь подтвердил, что такой обмен готовится. И вот теперь, уже в ходе визита главы МИД РФ в Азербайджан, «Коммерсант» поведал, что «в ходе переговоров с Ильхамом Алиевым и Эльмаром Мамедъяровым он (Лавров — Minval.az), в частности, обсуждал апрельское предложение России по сближению сторон путем «малых шагов» в гуманитарной сфере. Часть этого плана уже реализована: в ноябре состоялись первые за много лет взаимные поездки журналистов», а теперь рассматривается также вариант организации взаимных визитов азербайджанских и армянских общественных и культурных деятелей, парламентариев и, конечно же, обсуждается вопрос обмена военнопленными. А затем последовали переговоры в Братиславе. «…Около трех с половиной часов длилась встреча с моим армянским коллегой. Это были довольно жесткие переговоры. К сожалению, перед нами все еще остаются нерешенные проблемы. То, что мы обсуждали с Минской группой ОБСЕ — это поэтапный подход к урегулированию конфликта. Разумеется, первым шагом должна стать ликвидация основных последствий конфликта, то есть обеспечение незамедлительного, абсолютного и безоговорочного вывода армянских вооруженных сил из нагорно-карабахского региона и других оккупированных территорий Азербайджана, как это зафиксировано в четырех резолюциях Совета Безопасности ООН», — заявил журналистам глава МИД Азербайджана Эльмар Мамедъяров. Но переговоры в Братиславе еще раз подтвердили, что  к реальному миру и урегулированию в Армении не готовы. Дело не только в том, что местные политологи умудрились объявить переговоры в столице Словакии «встречей для галочки» еще до их начала. Важно другое. Практически сразу же после переговоров глава МИД Армении Зограб Мнацаканян вновь капризным тоном заявил, что к переговорам следует привлечь созданный Арменией в Карабахе оккупационный режим. Пожалуй, одно только это — уже весомый повод интересоваться, а ведут ли вышеупомянутые «мелкие шаги» к миру или как раз наоборот. Особенно с учетом еще одного обстоятельства. Азербайджан, напомним, совершенно справедливо считает, что мир в регионе должен начаться с признания границ, прекращения оккупации, вывода армянских войск с азербайджанских земель и возвращения беженцев. А вот в Армении, напомним в который уже раз, очень охотно рассуждают о необходимости «наводить мосты», «топить лед», «общаться» и т.д., только вот предлагают мириться и открывать дороги прямо сейчас, то есть при продолжающейся оккупации. Вот пусть Азербайджан примирится с оккупацией, признает «самоопределение Арцаха», забудет о международном праве — и все будет тип-топ. Что, кстати, полностью укладывается в озвученную премьер-министром РФ Медведевым еще по горячим следам апрельских боев «платформу»: в регионе не надо ничего менять, главное, чтобы не лилась кровь, вот пусть пройдут два, три, еще лучше четыре поколения — а там посмотрим. В результате все попытки «гуманитарного диалога» и «мелкие шаги» воспринимают именно как первый шаг к этой «армянской мечте». А если эти «мелкие шаги» еще и представляют собой российскую инициативу, то Иреван ведет себя по принципу «Москва за нами». И уж тем более изрядную пищу для размышлений дает и недавняя массовая истерия в Армении. Напомним: в августе 2019 года Первый вице-президент Азербайджана Мехрибан Алиева приняла участие в мероприятии с участием беженцев и вынужденных переселенцев, проходившем в Центре Гейдара Алиева. И, выступая перед его участниками, в числе прочего, напомнив, что в прошлом году 5900 семей беженцев и вынужденных переселенцев были обеспечены новыми домами, а в этом году будут сданы в пользование около 6 тысяч новых квартир, подчеркнула: «Но это временно. Так как, еще раз говорю, мы мечтаем о другом. У нас единая мечта – вместе услышать «Карабах шикестеси» на Карабахской земле. Уверена, что благодаря решительной политике и позиции нашего Президента, государства, с помощью Аллаха мы добьемся этого». Тогда же, в августе, это заявление Мехрибан ханум активно «репостили» в азербайджанском секторе социальных сетей, в том числе в «Телеграмме», где, кстати, официального аккаунта у Мехрибан ханум нет. Тогда армянские СМИ постарались этого заявления «не заметить». Но теперь, на фоне «обменного пресс-тура», визита Лаврова и переговоров в Братиславе, его принялась комментировать…госпожа Анна Акопян. Которая на конференции «Женщины, мир и безопасность Совета безопасности ООН» не нашла ничего умнее, чем заявить, что она-де хочет «пригласить Мехрибан Алиеву в «Арцах» (здесь и далее кавычки наши — Minval.az)» и пообещать «обеспечить мугам». Не станем интересоваться у мадам Акопян, как она собирается «обеспечить мугам» в Карабахе, откуда изгнано все коренное азербайджанское население. Куда важнее напомнить супруге «народного премьера», что приглашать в гости принято в свой дом, а не на чужие захваченные земли. Особенно если «приглашать» пытаются законных хозяев этих земель. А еще перед тем, как ходить друг к другу в гости, надо бы с чужих земель убраться, и как можно скорее. Может быть, у самой мадам Акопян не хватило, пардон, воспитания это знать. Но если подобные тонкости ей не объяснила даже ее «команда», где то ли не нашлось никого, кто знаком хотя бы с азами цивилизованного поведения, то ли они просто не решились подать голос…тогда остается только признать: первая леди — это лицо страны. В данном случае, какая страна, такая и «первая леди». Тем более что вышеприведенным ляпом мадам Акопян не ограничилась. С трибуны ооновской конференции она принялась озвучивать угрозы в адрес Азербайджана и обещать нашей стране новые территориальные захваты: «Если они (азербайджанцы — Minval.az) начнут войну, то, вероятно, появятся новые территории, где слушать мугам станет мечтой». После чего посоветовала устанавливать с «Арцахом» добрососедские отношения и «ездить друг в другу в гости». А еще одна армянская политизированная дамочка, Наира Зограбян, депутат парламента Армении, еще и дала понять, как далеко простираются армянские мечты: «…Она точно не услышит в Арцахе мугам, но я обещаю услышать и слушать Комитаса в Баку». Проще говоря, обозначила, что армянские притязания распространяются и на столицу Азербайджана. А вот тут надо бы напомнить: похожие угрозы еще в 2013 году озвучивал Серж Саргсян, который прямо с трибуны Совета Европы обещал, что «если Азербайджан этот конфликт захочет решить силовым путем, тогда не 20, а 25 и более процентов его территории могут быть оккупированы». Весной 2016 года Армения свои угрозы попыталась реализовать на практике. Но закончилось все, напомним, поражением агрессора. Просто потому, что «бряцая языком», в Иреване упустили из внимания сущую малость — реальную расстановку сил. А сейчас эта расстановка сил еще больше сместилась не в пользу Иревана. Сегодня — и это понимают думающие эксперты и за пределами региона, и в самой Армении — время, когда Иреван мог «затягивать» переговоры и безнаказанно озвучивать угрозы, закончилось. Если дипломатия не даст результата или от словесных провокаций Армения перейдет к «огневым», Азербайджан не станет ограничиваться ни еще одной  «высотой Лелетепе», ни тем более «ля-ля на переговорах». И если Армения будет по-прежнему будет срывать реальный диалог, то Азербайджан проведет полноценную военную «зачистку» Карабаха. Так что, вопреки очередным обещаниям госпожи Зограбян, оккупантам придется услышать не «Комитаса в Баку», а «Полонез» в Ханкенди, возможно, даже в Иреване. Пусть даже ждали они совсем другой «концерт». Нурани, политический обозреватель

Как Анна Акопян попала в армянский капкан

Все больше веселых ощущений вызывают армянские реалии в вещах серьезных, которые по определению не терпят легковесного шуточного  подхода. Если не знать, как меняется жизнь в проблемной стране, можно предположить, что она на подъеме. Но все, как известно, обстоит с точностью до наоборот. Во многих странах увеличивается население, идет процесс разрастания социальной инфраструктуры, а в Армении наблюдается обратный процесс и упадок всего, что должно служить удовлетворению потребностей людей. Однако упадочническое состояние не мешает изобретательным ловкачам пропагандистского цеха измываться, нет, не над Азербайджаном, а над собственной элитой и даже близким окружением первых лиц. Финансируемые из верхов источники молнией распространили новость о том, как супруга премьер-министра Никола Пашиняна – Анны Акопян вознамерилась пригласить Мехрибан Алиеву в Карабах. Сообщается, что она озвучила свое намерение на конференции «Женщины, мир и безопасность Совета безопасности ООН». Для придания вескости фейку авторы «оригинальной» затеи сослались на первого вице-президента Азербайджана Мехрибан Алиеву, которая-де в Telegram призналась, что желает «послушать мугам в Карабахе». Вообще-то, Мехрибан Алиева не имеет официального аккаунта в Telegram. Она пользуется Instagram. Незнание реального положения вещей это еще полбеды. Вездесущие вещатели свидетельствуют, будто Анна Акопян обезоруживающе изрекла, что готова принять высокопоставленную гостью, тем более, она знает, «как надо принимать гостей». Напоследок супруга премьера будто бы изъявила желание еще и посетить Баку. Наверняка авторы утки рассчитывали поймать в авантюрные сети  представителей азербайджанской стороны, а, может, и поджидали реакцию высоких кругов из Баку. Рассчитывали на удачу, ожидали сенсацию и … она не заставила себя долго ждать. Но только произошла она не в Азербайджане и не где-нибудь, а в самой Армении, Ереване и даже в верхнем этаже. На фейк попалась сама Анна Акопян, которая приняла за чистую монету уловку отечественных «профессионалов» пропагандистской войны. У не в меру креативных голов армянского контрпропагандистского сектора, видать, совсем заплыли соображения, и они абсолютно не владеют искусством тонкой игры. По всему это результат окаменения сознания, которое бьет все рекорды в производстве вранья. Все имеет пределы, в том числе воспроизводство фальши. Однако в Армении без конца врут и лукавят не только контрпропагандисты, но и ученые, специалисты, исследователи, присваивающие чужие достижения ради возвеличивания собственной значимости. Врут, как дышат. Случившееся далеко не случайность и исключение, а норма для страны, принявшей за правило осуществление массированного курса фальши. Закономерно, что впросак попали сами, представ в смешном свете перед всем  белым светом. Но в случившемся казусе обращает на себя внимание один характерный элемент. Утка уткой, авторы не забыли вложить в уста первой леди Армении характерную политическую чепуху, выдержанную в угрожающе провокационном стиле. Находясь на волне давно отшумевших десятилетий, фантазеры не упускают случая, чтобы не помахать кулаками. Дескать, если Азербайджан начнет войну, «то, вероятно, появятся новые территории, где слушать мугам станет мечтой». Старая армянская традиция упиваться мифической доблестью прошлого, которого, собственно, в помине нет. Если авторы чудесного творения намекают на итоги первой военной кампании начала 90-х годов, глубоко заблуждаются. Не те времена, чтобы бравировать затертыми до дыр угрозами. Три десятилетия назад Ереван добился тактического преимущества, благодаря внезапному нападению на неподготовленного соседа. Но апрель 2016-го все расставил по местам. Падение с высот всесилия в трясину бардака для армян - это свершившийся факт, и нечего размахивать флагами всесилья. Впрочем, все армянское, что касается территориального вопроса, это сплошной блеф. Он никогда не преобразуется в результат. Ну а что касается озвучки мугама, то он обязательно вернется в родные карабахские пенаты. В продолжение темы более реалистичным выглядит перспектива приглашения армянских женщин, включая Анну Акопян, в Баку на прослушку «Sarı gəlin»  в оригинале. Вот где будет самый смак без дураков и фейков. Тофик Аббасов, аналитик

В Азербайджане контроль над наркотиками и психотропными веществами передан Минздраву

Расширен круг деятельности Центра аналитической экспертизы Министерства здравоохранения Азербайджана. Как сообщает Report, решение приняла коллегия министерства. Согласно решению, впредь публичное лицо юридического права "Центр аналитической экспертизы" участвует в контроле над оборотом наркотических средств, психотропных веществ, свободный оборот которых запрещен, ограничен и подлежит контролю на территории Азербайджанской Республики, прекурсоров, сильнодействующих и ядовитых веществ, для импорта в страну, экспорта, транзита и изготовления которых требуется получение лицензии.