“Əli Kərimli inqilabi yolla hakimiyyətə gəlmək istəyir” – Razi Nurullayev “Onun 10 cavabı”nda

AZXEBER.COM-un “Onun 10 cavabı” rubrikasının növbəti qonağı Milli Cəbhə Partiyasının sədri, Milli Məclisin deputatı Razi Nurullayevdir.

Razi Nurullayev müxtəlif KİV-lərdə çalışan jurnalistlərin ona ünvanladığı 10 sualı cavablandırdı.

1. İsmayıl Rafiqoğlu

– Razi bəy, “Siyasətçi jurnalisti sevmir, jurnalist də siyasətçini” kimi bir deyim var. Bu ifadədə bir həqiqət var, çünki bir çox halda jurnalist siyasət əhlindən istədiyi sualın doğru cavabını ala bilmir. Siyasətçi çox vaxt özünə divident gətirən cavabı verir. Bəs sizin jurnalistlərdən nə kimi narazılığınız var? Heç bir çətinlik duymadan həmişə açıqlama verdiyiniz neçə jurnalist var? Adlarını sadaya bilərsiniz? 10 ballıq şkala ilə qiymətləndirsək, media ilə münasibətdə nə dərəcədə səmimisiniz?

– Mənim media ilə münasibətlərim hər zaman səmimi olub. Bu günə qədər bir media nümayəndəsinə də etiraz bildirməmişəm. Heç kimin sualından qaçmamışam. Belə deyim ki, mənim jurnalistlərdən narazılığım yoxdur. Mənə elə gəlir ki, əslində jurnalistlərin də məndən narazılığı olmamalıdır. O ki qaldı siyasətçi jurnalisti, jurnalist siyasətçini xoşlamır ifadəsinə, mən belə deməzdim. Siyasətçilərin jurnalistlərdən xoşu gəlir, çünki onların aynası jurnalistlərdir, onları cəmiyyətə təqdim edən jurnalistlərdir. Mən bütün jurnalistlərə səmimi cavab verə bilirəm. Xüsusi seçdiyim, daha yaxından münasibətim olan jurnalistlər ola bilər. Amma mənim üçün bütün jurnalistlər bərabərdir. Buna görə də, xüsusi ad çəkə bilməyəcəm.

2. Mirismayıl Xələfli

– Razı bəy, seçicilərinizlə sonuncu dəfə nə vaxt görüşmüsünüz və onların hansı problemlərini həll etmisiniz?

– Seçicilərimlə sonuncu dəfə dünən görüşmüşəm. Demək olar ki, mən hər gün seçicilərimlə görüşürəm, hər gün onların problemləri ilə məşğul oluram. İki gün öncə isə mən seçildiyim İmişlidə səfərdə olmuşam.  Onlarla seçicini qəbul edib dinləmişəm. Mən hər gün onların problemləri ilə məşğul oluram. Elə bu gün səhər sizin verilişə gəldikdən əvvəl Parlamentə getdim. Çünki mənə müraciətlər olmuşdu. Bakı İqtisad Məhkəməsinin sədri ilə danışdım. Bir seçicimin ona ərizəsini göndərdim. Əmək və Əhalinin Sosial Müdafiəsi nazirinin bir müavininə zəng vurub danışa bilmədim, onun “votsap”ına şikayətçinin məktubunu göndərdim. Şikayətçilərin məktublarını müvafiq istiqamətlərə göndərdim. Bu şikayətçilər arasında şəhid ata-anası da var idi. Ümid edirəm ki, yaxın günlərdə onların problemi həll olunacaq. Bu gün yazdığım 19 problem var ki, mən gün ərzində bütün görəcəyim işləri yazıram və indi buradan çıxandan sonra da gedib seçicilərin həmin problemləri ilə məşğul olacağam. Onlar çoxdur,  mən onları bir-bir sadalaya bilmərəm. Bunlar sadəcə bu gün səhər gördüyüm işlərin bir qismi idi. Ümumilikdə, gün ərzində vətəndaşların problemləri ilə məşğul oluram.

3. Rahil Sayadoğlu

– Deyilənə görə Razi Nurullayev bir neçə dil bilir. Bəs görəsən xalqın dilini bilirmi?

– Mənim xalqın dilini bilib-bilməməyimi yalnız seçicilərimdən soruşa bilərsiniz, bunun cavabını onlar deyə bilər. Mən çalışıram ki, insanlarla dil tapım. Mənə kifayət qədər çox müraciətlər olur. Bütün Azərbaycandan müraciət edirlər.  Hətta bəzən mən başqa deputata gələn məktubu alanda mən ona yönləndirirəm. Onlar istəyirlər ki, mən də onlara aid olan prolemlərlə məşğul olum. Buna görə də, mənim partiyama üzv olurlar. Sonra partiya üzvü kimi mənə müraciət edirlər. Yəqin ki, az da olsa xalqın dilini öyrənə bilmişik.

4. Mübariz Əhmədov

– Yalnız Bakıda 500 mindən artıq sənədsiz – çıxarışsız şəxsi ev var. Onların sənədləşdirilməsinə konkret olaraq kim mane olur? 2-ci sual. Hazırda Kənd təsərrüfatı təyinatlı torpaqlarda insanlar 3-4 sot torpaq alaraq ev tikiblər. Nazirlər Kabinetinin bu torpaqların təyinatını dəyişdirməməkdə maraqı nədir?

– Bu suaıa görə təşəkkür edirəm. Bu gün 9-un yarısı mən binamızın qarşısında idim. Bir nəfər mənə yaxınlaşaraq bildirdi ki, Razi müəllim, mən Biləcəri qəsəbəsində 18 il bundan öncə 6 sot torpaq almışam və bələdiyyə sənəd verib ki, mən orada ev tikim. Mən indi burada “Kiyev” layihəsindəki binada yaşayıram, toyda, yasda qohumlarım gələndə mən onları evdə yerləşdirə bilmirəm. İstəyirdim orada kasıb büdcəmlə bir ev tikim, qohumlarım da gələndə orada yaşaya bilsinlər. Amma 18 ildir ki, mən kupça ala bilmirəm. Xahiş edirəm, bu məsələni Parlamentdə səsləndirin. Çünki Prezident bu günə qədər bir neçə dəfə deyib ki, sənədsiz evlərlə bağlı problemlər həll olunsun. Açığı, çox ağrılı bir məsələdir ki, niyə bunun həlli yolu tapılmır.

Azərbaycanın bütün ərazilərində 100 minlərlə sənədsiz evlər var. Burada vətəndaş günahkar deyil. Onlar müəyyən rüşvət müqavilində, kimlərəsə pul verib ev tikirlər. Həmin evlər sənədləşdirilməlidir. Qaldı ki, Kənd Təsərrüfatı təyinatlı torpaqların təyinatının dəyişdirilməməsinə, bu da ədalətsizdir. Çünki onsuzda həmin torpaqlar evlərlə bəzədilib. Bakı eybəcər bir şəhərə çevrilib. Bakının sağından-solundan, harasından olsa şəhərə daxil olsan, görərsən ki, şəhər bir xaotik tikiliyə çevirilib. Bakı gecəqondulardan ibarətdir. Bakının harası gözəl oldu? Bakıda ərazi qalmayıb,  hər yerdə balaca-balaca evlər tikilib. İnsanlar 5 sot torpaq alıb 6 ev tikib. Bu problem aradan qaldırılmalıdır. Evlərin çıxarışları verilməlidir ki, nə vaxtsa o evlər söküləndə də onlar kompensasiya ala bilsinlər. Onlar da gözəl şəraiti olan evlərə köçürülməlidir. Mən bu məsələni yaxın günlərdə Parlamentdə qaldıracam.

5. Ülviyyə Zülfüqarova

– Sabiq deputat Etibar Huseynov Şuşaya, Ağdama ve Kəlbəcərə girişin pullu olması ilə bağlı müzakirələrə səbəb olacaq təklif irəli sürdü. Bəs sizin bu təkliflə bağlı fikriniz necədir?

– Mən bu təklifi zarafat kimi qəbul edirəm. Çünki bu təklif ciddi ola bilməz. Əgər ciddi deyilibsə də, qüsurludur. Necə yəni, biz ərazilərimizi 30 il gözləmişik ki, işğaldan azad edək, indi də pul verib ora gedək? Bu, bir az gülməlidir. Mənə elə gəlir ki, bu məsələləri zarafata salmaq olmaz. Bu, çox ciddi məsələdir. Xalqın öz torpağıdır, elidir, obasıdır, atasının, babasının yurdudur. Xalq öz torpağına, ata-baba yurduna niyə pul verib getməlidir? Təbii ki, hər kəs pulsuz gedəcək. Bunun müzakirəsi belə standartdan kənardır.

6. Nicat Novruzoğlu

– Bildiyimiz kimi, bu yaxınlarda bir neçə partiya YAP-a qoşuldu. Razi müəllimin rəhbəri olduğu partiyanın belə bir addım atacağı gözlənilir? Yaxud da onlara qoşulmaq üçün hər hansı bir partiyadan təklif alıblar?

– Xeyr, belə bir məsələ gözlənilmir. Mümkün də deyil. Çünki bizim müxtəlif məsələlərə baxışlarımız fərqlidir, Azərbaycanda siyasətin aparılması ilə bağlı. Bir çox məsələlərdə təbii ki, dövlətçiliklə, Azərbaycanın inkişafı ilə bağlı, xarici qüvvələrlə, Qarabağla bağlı fikirlərimiz üst-üstə düşür. Burada bir problem yoxdur. Ancaq bizim birləşmək kimi fikrimiz yoxdur. Bunu heç müzakirə də etmirik, müzakirəsi lüzumlu da deyil.

7. Aytən Sakitqızı

– 5 illik bəyannaməyə əsasən Rusiya sülhməramlılarının Azərbaycan ərazisində yeləşdirilməsi birmənalı qarşılanmadı. Hətta zaman-zaman rus əsgərləri açıq aydın öz mövqelərini sərgiləyərək emənipərəst ideologiyalarını nümayiş etdirdilər. Ümumiyyətlə, sülhməramlı adı altında mövqe sərgiləmək və müharibə şəraitində olan iki ölkənin sərhədini aidiyyatı olmayan digər ölkənin əsgərlərinin qoruması nə dərəcədə düzgündür?

– Təbii ki, Azərbaycan xalqı rus sülhməramlılarının ərazidə olmasını qəbul etmir. Onlara isti yanaşa da bilmir. Bu da rusların Azərbaycanın ərazi bütövlüyünə və Ermənistana göstərdiyi münasibətlərdən qaynaqlanır. Amma nəzərə alaq ki, biz öz xoşumuzla könüllü olaraq rus sülməramlılarının ora yerləşdirilməmişdik. Bəzən 3 pis variant olur. Sən həmin 3 variantdan daha yaxşısını seçməli olursan. Elə bu məsələyə də bu şəkildə yanaşaq.

8. Günel Hüseynli

– Razi bəy, vaxtilə AXCP-də Əli Kərimlinin müavini idiniz. Sonra oradan ayrıldınız. Buna səbəb nə oldu? O partiyada olmağınızı səhviniz kimi qəbul edirsiz?

– Mənim bu günə qədər elə ciddi səhvlərim olmayıb. Səhvlər olanda da ondan dərs çıxarmağa çalışmışam. Amma kimsə haradasa olmalıdır, haradasa nəsə öyrənməlidir, orada səhv də etməlidir və sonra düzgün yola qayıtmalıdır. Hər kəsin səhvi olur və sonradan düzgün yola qayıtmağa çalışır. Bu, insan psixologiyasıdır, insan davranışıdır. Yeganə ideal olan, səhv etməyən Allahdır. Bəndə də səhv etməsə, Allahın məqamına göz tutmuş olar.

Mən düşünürəm ki, bir insan özündə potensial hiss edirsə, daha yaxşı işləyə bilər. Məsələlərə fərqli mövqeyi, fərqli yanaşması varsa, demək ki, o insan öz ayağı üstə dayana bilirsə, fərqli siyasətini aparmalıdır.

Əli Kərimlinin apardığı siyasət 30 ildə uğursuz siyasət idi. Bu gün də bunun şahidi olduq. Nə üzvlərə, nə ətrafına yaxşı bir şey edə bilir. Çünki xalqın bildiyi şeyləri hər gün təkrar etmək, tənqid etmək, hamını ağ-qara görmək, göz yaşı tökmək, sinəsini cırmaq, özünə cırmaq atmaq və s. belə şeylər siyasətdə qəbul olunmazdır.

Siyasətin əvvəli olduğu kimi, bir sonu da olmalıdır. Amma orada olan siyasətin sonu görünmür. Hər şey pis, seçkilərdə iştirak yox, hər zaman baykot, onda siyasi partiya olmanın nə anlamı var, hər zaman baykot edəcəksənsə? Belə çıxır ki, bunların tutduğu yol inqilabi yollardır. Bunlar seçki yolu ilə yox, inqilabi yollarla hakimiyyətə sahiblənmək istəyirlər. Bu isə qəbuledilməzdir. Əgər hər hansı bir seçkidə, Azərbaycanın demokratiyasında, siyasətində problem olsa belə heç zaman inqilabi yola əl atmaq olmaz. Hər şey qanun çərçivəsində, konstitusiya çərçivəsində olmalıdır. Biz də istiyərdik ki, bizim partiyamız hakimiyyətdə olsun. Biz seçkilərdə qalib gələk və bunun üçün ancaq qanuni üsullardan istifadə etmək niyyətindəyik və hər zaman da bu niyyətimiz olub. İnsan kənar təsirlərə düşməməlidir. Mən orada bir nəticə görmədim. Onlarda artıq geriləmə gedir, repressiya gedir. Onun yürütdüyü siyasətin nəticəsi yoxdur, gələcəkdə də olmayacaq. Hər kəsin yolu açıq olsun, amma onların yolu doğru yol olmadı. Bu gün də biz buna şahidlik edə bilirik.

9. Aydın Nuri

– Razi bəy, yol polisini kəskin tənqid etmişdiniz. Məsələnin sonu necə oldu? Barışdınız?

– Məsələ barışmaqda deyil. Mən hər hansı bir fərdlərlə mübarizə aparmırdım. Yaxud da mənə qarşı hər hansı polis işçisi kobudluq edib, polis qanunun pozubsa gedib onu işdən çıxartdırmaq deputata yaraşan hal deyil. Mən bu əqidənin sahibi deyiləm. Mənim o məsələni ictimailəşdirməkdə məqsədim ümumən yol polisinə diqqət çəkmək idi. Müəyyən məsələlər var ki, onlar düzəldi və düzəlməkdə də davam edir. Amma mən düşünürəm ki, bu sahədə hələ görüləsi çox işlər var. Daxili İşlər naziri Vilayət Eyvazov müəyyən xoş addımlar atıb, yeniləmələr edib. Yol polisinin özündə də müəyyən islahatlar gedib. Gec də olsa, reallığı dərk ediblər, gec də olsa yaxşılıqlar görünür, məsələn qanun pozuntusu olmasa, sürücünü saxlamırlar. Düzdür, hələ də bəziləri var ki, müəyyən qanunsuz yollarla sürücülərdən nəsə almaq istəyir. Bu hallar hər yerdə var, burada da var. Amma ümid edirəm ki, bunlar da get-gedə azalacaq.

10. Aydın Nuri

– Razi bəy, bir neçə il öncə ailənizlə ağır qəza keçirdiniz. Həmin qəzanı necə xatırlayırsız? O qəza sizdən nələri aldı?

– O qəza çox fəlakətlər törətdi. Həm yoldaşım, həm də özüm onun əzabını hələ də çəkirik. Qəzadan sonra sonuncu əməliyyatımız bir il öncə oldu. Buna görə heç onu unutmağa vaxtımız olmadı. Mənim başım zədələnmişdi. Beynimdə dil biliklərim var. Bundan sonra fransız və alman dillərimdə problem yarandı. Yaddaşımda müəyyən problemlər yarandı. Diqqətimin formalaşmasında, fokuslanmasında problemlər oldu. Bütün bunlar yavaş-yavaş aradan qaldırılır. Amma hələ də onun ağrılarını yaşamaqdayıq. İnanıram ki, bir neçə ilə biz onu tam unuda bilərik. Bunu unutmaq üçün də canımızda olan ağrı çıxmalıdır, yaralar sağalmalıdır və bundan sonra biz onu tam unuda bilərik.

 

Müsahibə

Nəşr edilib: 2021/04/28 13:01

Baxış:101


XƏBƏR LENTİ

2021/11/29 17:35

2021/11/29 17:32

2021/11/29 17:30

2021/04/28 13:01

2021/11/29 16:46

2021/11/29 16:23

2021/11/29 16:15

2021/11/29 16:12

2021/11/29 15:42

2021/11/29 15:39

2021/11/29 15:34

2021/11/29 15:16

2021/11/29 15:10

2021/11/29 15:09

2021/11/29 15:07

2021/11/29 15:06

2021/11/29 15:05

2021/11/29 14:52

2021/11/29 14:47

2021/11/29 14:45

2021/11/29 14:42

2021/11/29 14:38

2021/11/29 14:36

2021/11/29 14:34

2021/11/29 14:34

2021/11/29 14:32

2021/11/29 14:30

2021/11/29 14:24

2021/11/29 14:24

2021/11/29 14:18

2021/11/29 14:18

2021/11/29 14:14

2021/11/29 14:13

2021/11/29 14:12

2021/11/29 14:10

2021/11/29 13:54

2021/11/29 13:49

2021/11/29 13:28

2021/11/29 13:15

2021/11/29 12:59

2021/11/29 12:58

2021/11/29 12:53

2021/11/29 12:53

2021/11/29 12:50

2021/11/29 12:49

2021/11/29 12:46

2021/11/29 12:45

2021/11/29 12:42

2021/11/29 12:35

2021/11/29 12:28

«Подожгут» ли мигранты Сувалкский коридор?

Ситуация на границе Беларуси с Литвой и Польшей остается труднопредсказуемой. Еще накануне СМИ гордо сообщали, что Ирак начал вывозить своих мигрантов из Беларуси. Теоретически это должно было бы означать разблокирование кризиса и снижение напряженности. Но на практике до «отбоя тревоги» еще слишком далеко. Накануне президент Беларуси Александр Лукашенко вновь обвинил власти Литвы, точнее, литовских «силовиков», в убийстве нелегальных мигрантов. Еще 27 ноября  в Государственном пограничном комитете (ГПК) Белоруссии заявили, что обнаружили тело избитого до смерти «нелегала», на следующий день — об обнаружении тела «избитого и истощенного мужчины неславянской внешности», а также следы его волочения к белорусской границе с территории Литвы. Теперь обвинения озвучил уже президент Лукашенко. Он рассказал о двух трупах, «подкинутых» за последние два дня на белорусскую границу, и заявил, что якобы литовские правоохранители помещают в спальный мешок мертвых или полуживых нелегалов, после чего подбрасывают их на белорусскую границу, где местные пограничники обнаруживают уже бездыханные тела. Правда, зачем литовцам понадобилось подбрасывать тела избитых мигрантов на территорию Беларуси, не пояснил. Зато известно другое. Как уже рассказывал Minval.az, «миграционный кризис» на границе Беларуси с Литвой и Польшей возник отнюдь не спонтанно. Еще несколькими месяцами ранее турфирмы, связанные с Минском, начали активно предлагать на рынках Сирии, Ирака и Турции, где скопилось предостаточно беженцев из Сирии и Ирака, туры в Беларусь с перспективой перехода границы в Польшу и Литву, а это уже «шенген». Стоил такой «тур», напомним, от 10 до 12 тысяч долларов. Причем мигрантов «организованно» привозили на границу, те устраивали шумные марши, пытались прорываться силой… Честно говоря, то, что происходит на границе Беларуси с Польшей и Литвой, оставляет стойкое ощущение дежавю. Нечто подобное имело место летом 2020 года на дагестанском участке границы Азербайджана и России. КПП на границе тогда были закрыты из-за пандемии коронавируса, большая часть граждан Азербайджана, находившихся в РФ, вернулись домой уже в первые недели, а летом настал черёд тех, кто рассчитывал переждать пандемию в России, но затем передумал и все же решил возвращаться. Через закрытые границы пропускали с учетом емкости карантинной системы — свои правила диктовал коронавирус. МИД Азербайджана выступал с разъяснениями, советовал регистрироваться на специальном сайте и приезжать к КПП к назначенному времени перехода. Но тут же нашлись те, кто советовал ждать прямо у границы. В результате у КПП в Дагестане возник стихийный лагерь, напряженность росла, стали появляться провокаторы, которые советовали «прорываться»,.. Сегодня уже понятно, что обстановку в Азербайджане накаляли намеренно — накануне вооруженных провокаций в Армении. В случае же с белорусской границей расчет другой. Оказавшись в «нерукопожатном» статусе после президентских выборов 2020 года, жесткого подавления протестов, «дела Протасевича» и т.д., Лукашенко остро нуждался в чем-то таком, что заставило бы европейских лидеров все же выйти с ним на прямой диалог. Где миграционный кризис представляется как раз «достойной темой». Беларусь в ближневосточную политику интегрирована, конечно, слабо, но вот Россия — очень даже. Навербовать тех же иракских курдов, пообещать им «шенген» и ждать, когда в Вильнюсе и Варшаве запаникуют — все это представлялось «делом техники». Кризис, однако, срежиссировать удалось, но вот решить с его помощью главную задачу и пробить дипломатическую блокаду — уже нет. Да, телефонный разговор Лукашенко с Меркель состоялся, но вот удалось ли Минску повысить свой статус на европейском политическом поле, превратить тему мигрантов в предмет торга и расширить переговорную повестку — вопрос открытый. Более того, теперь уже и в адрес Минска и Москвы зазвучали обвинения, что там искусственно создали кризис на границе, а нелегалов просто обманули, пообещав им «шенген», которого не было и быть не могло. Именно тогда РосСМИ вдруг заговорили о жестокости польских и литовских силовиков в отношении мигрантов. Вначале рассказывали про «пестициды в воде полицейских водометов». Теперь градус «страшилок» повысился до трупов избитых мигрантов. Но, похоже, эти «страшилки» были лишь прелюдией к главной теме. Где уже на первом месте не мигранты с белорусской стороны границы, а солдаты НАТО — с польской и литовской. Напомним: о том, что к белорусской границе стягиваются натовские силы, сообщила российская газета «Известия» со ссылкой на соцсети. Затем факт сосредоточения войск подтвердил и неназванный источник в минобороны РФ. А военный эксперт Вячеслав Шурыгин припечатал: «Предлог для наращивания военной группировки всегда найдется. Все всегда чем-то это оправдывают. Вопрос только, чем такие вещи заканчиваются. Современные противоречия, которые все более туго затягиваются в первую очередь между нами, США и Великобританией, все меньше находят возможности разрядки через какие-то переговоры». И вот на этом фоне Александр Лукашенко выступил с заявлением, которое может иметь совершенно неожиданное продолжение. Президент Беларуси приказал своей армии быть готовой к «агрессии» НАТО и даже пообещал «не остаться в стороне» в случае войны на Донбассе. Но в то же время заявил, что ответного сосредоточения войск не будет. А вот это уже серьезно. Особенно с учетом некоторых реалий. Эксперты уже вспомнили о Сувалкском коридоре. Это узкая полоска земли, где соприкасаются границы Польши и Литвы. С востока ее очерчивает граница с Беларусью, с запада — с российской Калининградской областью. Здесь, по мнению многих экспертов, самая уязвимая точка в «натовской» обороне стран Балтии. И именно здесь риск военной детонации особенно высок. Тем более теперь, когда президент Литвы Гитанас Науседа обратился к НАТО с призывом пересмотреть отношения с Беларусью. Он заявил на совместной пресс-конференции с генсеком НАТО Йенсом Столтенбергом, что белорусская армия все больше интегрируется с вооруженными силами России, после чего продолжил: "Это ставит перед НАТО новые задачи, и альянс должен соответствующим образом скорректировать свои планы, стратегию и тактику, чтобы быть готовым к ответу". В переводе: если прежде Лукашенко еще вёл свою политику и воздерживался от слишком открытой поддержки российских военных игр, прекрасно понимая, что рискует в этой ситуации прежде всего Беларусь, а уже потом Россия, то теперь свободы рук у него куда меньше. А вот рисков существенно больше. И, как показывает отказ Минска начать ответное стягивание своих войск к границе, власти Беларуси все же намерены «оставить дверь для переговоров» открытой.  Другой вопрос, захотят ли войти в нее потенциальные собеседники И если да, то с каким именно переговорным предложением. Нурани

Президент Ильхам Алиев: «Азербайджан сам восстановил свою территориальную целостность»

Саммит ОЭС в Ашхабаде завершён. И, как того и следовало ожидать, теперь уже очередь за экспертным сообществом: подвести и проанализировать его итоги. И вот тут даже самый беглый анализ не оставляет сомнений: главным действующим лицом саммита был именно президент Азербайджана Ильхам Алиев. Встреча ОЭС состоялась через год после победы в Карабахе, и это нашло свое отражение во многих аспектах. Президент Азербайджана Ильхам Алиев в своем выступлении подчеркнул: «Азербайджан сам восстановил свою территориальную целостность. Азербайджан сам обеспечил исполнение принятых в 1993 году Советом Безопасности ООН четырех резолюций, требующих незамедлительного, полного и безоговорочного вывода армянских вооруженных сил с оккупированных территорий Азербайджана». А это не только констатация, скажем так, нового военно-территориального баланса. Азербайджан сделал то, на что у международного сообщества, Минской группы и т.д. не хватило почти что 30 лет. Чем доказал еще и свою государственную зрелость. Эти новые реалии нашли отражение в итоговой декларации встречи. Участники саммита ОЭС поздравили народ Азербайджана с победой и восстановлением территориальной целостности, а еще призвали вкладывать инвестиции в проекты на освобожденных землях. Более того, в итоговой декларации не просто говорится о документах, подписанных лидерами Азербайджана, России и Армении, но и употребляется именно слово «коридор». А это уже прямая иллюстрация к словам президента Азербайджана: «На последнем Саммите Организации экономического сотрудничества я проинформировал моих коллег о Зангезурском коридоре. Сегодня могу сказать, что Зангезурский коридор становится реальностью. Эта новая транспортная инфраструктура станет важной частью коридоров Восток-Запад и Север-Юг. Уверен, что страны-члены ОЭС будут пользоваться данным коридором». Для Азербайджана это — законный политический успех, подтверждение статуса страны-победителя и еще один шаг по конвертации военного успеха в политические и дипломатические дивиденды. Для Армении — дипломатическая катастрофа. Среди стран, подписавших итоговую декларацию с поздравлениями в адрес Азербайджана — три государства, входящих вместе с Арменией в ОДКБ: Казахстан, Кыргызстан и Таджикистан. Еще один удар после Тюркского саммита, и еще одна демонстрация влияния и авторитета Азербайджана на том «поле», которое Армения как бы должна считать своим. Здесь огромное поле для комментирования. Понятно, что «идущий в ад ищет себе попутчика», и политическая верхушка Армении регулярно это подтверждает. Только вот членство в ОДКБ не отменяет национальных интересов. Особенно теперь, когда Азербайджан обезопасил свои транспортные коммуникации и открывает Зангезурский коридор. Что вместе с транскаспийской паромной переправой и новым торговым портом на Каспии предоставляет странам Центральной Азии возможность удобного и прямого выхода в Турцию и на рынок Средиземноморья. И самое главное, никто не отменял ни признанных границ, ни международное право. Словом, неудивительно, что в Нур-Султане, Бишкеке, Душанбе делают ставку на Азербайджан. Более того, подписал итоговую декларацию и Иран, на который в Армении тоже возлагалось столько надежд. Впрочем, об Иране следует сказать особо. Как и планировалось, на полях саммита прошла встреча президентов Азербайджана и ИРИ Ильхама Алиева и Эбрахима Раиси. Которая обозначила новый, позитивный тренд в развитии отношений Азербайджана и ИРИ, совместное использование Зангезурского коридора и т.д. Более того, настоящей региональной сенсацией стало достижение трехсторонних договорённостей между Баку, Ашхабадом и Тегераном о своповых поставках туркменского газа через Иран в Азербайджан и далее уже по азербайджанскому Южному газовому коридору. Все три страны теперь участвуют в масштабном, долгосрочном и взаимовыгодном проекте, что многократно снижает вероятность конфликтов между ними. Более того, Ашхабад получил то, чего у него не было с момента распада СССР — выход на европейский рынок без посредничества российского «Газпрома». Что особенно примечательно сегодня, на фоне бушующего в Европе газового кризиса. Так что Азербайджану будет что представить на скором саммите ЕС и «Восточного партнерства». И это далеко не полный перечень тех итогов победы Азербайджана в Карабахе и связанных с ней региональных подвижек на поле только одной встречи в верхах. Не говоря о том, что очерченные на саммите ОЭС тренды только начинают раскрываться. Президент Азербайджана вновь продемонстрировал «мастер-класс» в большой дипломатии, и его результаты определяют «дипломатическую погоду» на огромном пространстве. Нурани

Сочинская встреча, геополитические «сюрпризы» и дилемма «Экспресс-газеты». И не только

Есть старое, но оттого не менее актуальное правило: лучше иметь умного врага, чем глупого союзника. Как и то, что от союзника прежде всего требуется верность. А еще, скажем так, предсказуемое поведение. И вот понимание этих простых политических истин как минимум позволяет пролить свет на некоторые «закулисные» стороны сочинской встречи. Здесь, пожалуй, следует немного изменить масштаб картинки. И сравнить отношения Кремля с Баку и Ереваном. Казалось бы, здесь все понятно. Азербайджан воздерживается от участия в интеграционных проектах, входит в Движение Неприсоединения, проводит действительно независимую внешнюю политику, поставляет нефть и газ на европейский рынок по независимым экспортным трубопроводам и ещё активно развивает сотрудничество с натовской Турцией. А Армения— исторический союзник России, ее даже называют «форпостом» Кремля, страна, входящая в ЕАЭС и ОДКБ. Но не все так просто. В самом деле, Азербайджан не просто выстроил с Россией конструктивными по-настоящему добрососедские отношения на основе взаимного доверия и уважения, которые теперь вышли на уровень стратегического партнёрства. Самое главное, что это отношения предсказуемые, стабильные и, если можно так выразиться, честные. Да, Азербайджан не участвует в интеграционных проектах, но и воздерживается от заведомо антироссийских авантюр и попыток срывать аплодисменты Запада за счёт демонстративных антироссийских шагов. Президент Азербайджана Ильхам Алиев выстроил успешное партнёрство и с Турцией, и с Россией, что позволило создать в регионе новый баланс сил. А Армения? Напомним: именно Ереван сорвал намечавшуюся на 9 ноября трехстороннюю встречу. Более того, «в пику» Москве Пашинян умоляет Евросоюз организовать своё посредничество, и в результате намечается встреча на полях саммита ЕС-«Восточное партнёрство». Это откровенная дипломатическая «подножка» Москве и посредничеству Путина — то, что на азербайджанском языке именуется "hörmətsizlik" и "saymamazlıq". Более того, Никол Пашинян готовится принять участие в организованном Джо Байденом «Саммите демократии». По мнению многих экспертов, этот саммит — попытка США сколотить этакую широкую коалицию против России и Китая. Армения— единственная страна, входящая в ЕАЭС и ОДКБ, которую туда пригласили. А в Ереване это приглашение с восторгом и подобострастием приняли. Что, во-первых, вряд ли осталось без внимания Москвы. А во-вторых, дает исчерпывающую информацию к размышлению о «верности» России как союзника. И, конечно же, свою роль сыграли и антироссийские митинги в Ереване. Здесь с любопытным комментарием выступила «Экспресс-газета». Та самая, которая не однажды публиковала топорные и примитивные фейки в адрес Азербайджана. Но на сей раз в статье под заголовком «Как Пашинян угробит Армению» газета рассказывает о тех самых антироссийских митингах в Ереване, когда «достаточно плотная колонна местных молодых парней» выкрикивала нецензурные «кричалки» в адрес Владимира Путина, а «один из их вожаков с трибуны орал: «Прощай, немытая Россия!»». Как продолжает издание», «после этого безумия азербайджанцы, не будь дураки, захватили опорные пункты армян на линии соприкосновения. Отняли у ара джанов оружие и заставили извиняться на телефоны», «премьер Пашинян, не разбираясь, что к чему, уволил министра обороны. И обратился к Москве с официальной просьбой защитить Армению от наглых парней из Баку». После чего замечает: «Российскому руководству не позавидуешь. С одной стороны - очень близкий нам народ, союзники ОДКБ. И на него нападают ближайшие союзники Турции - страны НАТО. Но с другой - почему простые парни из Ярославля или Рязани должны жертвовать собой ради спасения Пашиняна и его людей, которые устраивают дебоши на улицах Еревана?» Вопрос, в общем-то, риторический. Нурани