“O, məni söymək istəyəndə ağzından sillə vurdum” – Fəzail Ağamalı “Onun 10 cavabı”nda

AZXEBER.COM-un “Onun 10 cavabı” rubrikasının növbəti qonağı Ana Vətən Partiyasının sədri, Milli Məclisin deputatı Fəzail Ağamalıdır. 

1. Zaur Mirzəzadə
 
– Fəzail bəy, Milli Məclisin buraxılması və yenidən seçkilərin keçirilməsi üçün lehinə səs verərsinizmi?
 
– Düşünürəm ki, buna ehtiyac yoxdur. Əvvəla bu, müzakirə predmenti deyil. Amma bu məsələ Milli Məclisdə müzakirəyə çıxarılarsa, təbii ki, mən bunun əleyhinə olaram.
 
2. Turan Rzayev
 
– ABŞ Prezidenti Co Baydenin 1915-ci il hadisələrini “erməni soyqırımı” adlandırması rəsmi Vaşinqtonla Ankara eyni zamanda Bakı arasında münasibətlərə necə təsir edəcək?
 
– Əlbəttə bu, həqiqətə, haqqa, tarixi arqumentlərə söykənməyən uydurma bir yanaşmadır. Dünya erməniliyinin söykənmiş olduğu idealogiyadır. Tarixi faktlar birmənalı şəkildə sübut edir ki, 1915-ci ildə heç bir erməni soyqırımı baş verməyib. Anadolunun şərq hissəsində yaşayan ermənilər Türkiyəyə qarşı döyüşən dövlətlərin içərisində yer almışdılar. Bu istiqamətdə ciddi döyüşlər gedirdi. Erməniləri həmin dövlətlərin içərisində yer almasına imkan verməmək, onları böyük qırğından xilas etmək üçün Osmanlı imperiyası dinc şəkildə erməniləri imperiyanın digər sahələrinə köçürdülər. Təbii ki, köçürmə zamanı yolda xəstələnən də oldu, dünyasını dəyişən də oldu. Ancaq bu, soyqırımı anlayışına qətiyyən gəlməli deyil. Bir çox ölkələr bunu soyqırımı kimi tanıdı. ABŞ-ın 50 ştatından 49-u bunu tanıyıb. Bayden də ABŞ-ın milli və strateji maraqlarını özünün erməni lobbiçiliyinə qurban vermiş oldu. Mahiyyə isə Türkiyə ABŞ-ın NATO çərçivəsində müttəfiqidir. Müttəfiq olan ölkələr hər biri digərinin qarşısında ciddi öhtəlikləri var. Bu öhtəliklər ABŞ tərəfində pozula-pozula getməkdədir.
 
44 günlük müharibədə məğlubiyyətə uğrayan, əzilən, sındırılan Ermənistan sanki ruhlanmış vəziyyətdədir. Başqa bir tərəfdən ABŞ-la bərabər, Fransa da hər zaman olduğu kimi Ermənistanın yanındadır. Bu hallar, əlbəttə regionda sülhün və təhlükəsizliyin təmin olunmasına kifayət qədər maneçilik törədir. Digər bir tərəfdən bunun özü Ermənistana çox ciddi bir zərbədir. Çünki bu “soyqırımı”nın ABŞ-ın Prezidenti səviyəsində ifadə olunması və bundan ruhlanan revanşist qüvvələrin Ermənistan cəmiyyətinin Türkiyəyə qarşı düşmənçiliyinin və nifrətinin daha da kəskinləşməsi faktiki olaraq Ermənistanla Türkiyə arasında münasibətlərin normallaşmasına ciddi şəkildə mane olacaq.

3. Nurlan Cəfəri
 
– Hörmətli Fəzail bəy, uzun illərdir ki, fəaliyyətinizi deputat olaraq davam etdirirsiniz. Bu günə qədər olan fəaliyyətiniz ərzində parlamentdə hansı uğurlarınız olub və ölkə üçün əhəmiyyətli olan hansı qərarların verilməsində əsas pay sahibi olmusuz?
 
– Dəyərli jurnalistimizə demək istəyərdim ki, bunun üçün sosial şəbəkədə mənim səhifəmə girsin. O səhifədə mənim fəaliyyətim əhatə olunub. Mən hər halda 19 yaşımdan tələbə olarkən Azərbaycanın milli azadlığı uğrunda mübarizəsinə qoşulmuşam. Tələbə dərnəyinin üzvü olmuşam. Keçən əsrin 60-cı illərində universitetin tarix fakültəsini oxumuşam. Bu günə qədər də həmin amalıma sadiq qalmışam. Mənim amalım Azərbaycanı müstəqil, güclü, qüdrətli, bütöv və demokratik görməkdir. Bütün potensialımı, bütün bilik və bacarığımı məhz bu istiqamətdə yönəldirəm. Düşünürəm ki, bu istiqamətdən də atmış olduğum addımlara görə peşman deyiləm.
 
4. Pərvin Kazımoğlu
 
– Salyan – Neftçalaya heç bir aidiyyatınız olmadığı halda buradan deputat olmağa sizi hansı səbəb həvəsləndirdi? 125 dairədən niyə məhz bu?
 
– Mən Azərbaycan vətəndaşıyam. Azərbaycan qanunvericiliyinə görə Azərbaycan vətəndaşı istənilən regiondan öz namizədliyini irəli sürüb oradan seçilmək hüququna malikdir. Mən bu hüququmdan istifadə etmişəm. Mənim doğulduğum yer ermənilərin istismarı altında olan Zəngəzurdur. Bu torpaqlar ermənilərin istismar altındadırsa, mən Azərbaycanın fəxr etdiyim bir vətəndaşı olaraq bu bölgələrin birində dünyaya gəlməmişəmsə, deməli mən konstitusiya hüquqlarında istifadə etməli deyiləm?
 
2005-ci ildən mən Salyanda seçicilərimlə görüşdə özümü təqdim etdim. Kifayət qədər həmin seçkilər gərgin keçdi. Mən çox minnətdaram ki, 60 saylı Salyan – Neftçala seçki dairəsi mənə 2005-ci ildən bu günə qədər etimad göstərib və mən də çalışıram ki, onların etimadını hər zaman doğruldum.
 
5. Günel Ələsgərova
 
– Fəzail bəy, deputatlar hansı hərəkət və nöqsanlarına görə mandatından məhrum edilə bilər və deputatların bu qədər tənqid hədəfinə tuş gəlməsinə səbəb nədir?
 
– Bu məsələ Milli Məclisin nizamnaməsi ilə tənzimlənir. Həmin nizamnaməyə uyğun olaraq Milli Məclisin uzun müddət iclaslarında iştirak etmirsə, bütövlükdə nizamnamənin tələblərini pozursa, öz fəaliyyətində ciddi nöqsanlara və bağışlanmaz səhvlərə yol verirsə, onda bununla bağlı intizam komissiyası belə millət vəkilinin fəaliyyətini müzakirə edir. Qərarını qəbul edərək Milli Məclisin sədrinə təqdim edir. Sədr də ona uyğun olaraq müzakirəyə çıxarır və həmin şəxsə xəbərdarlıq edilir, töhmət alır. Ən bağışlanmaz nöqsanlarına görə isə Milli Məclisin mandatından məhrum edilir.
Bir çox hallarda icra strukturlarının günahını da millət vəkillərində görürlər. İstənilən bir regionda əgər, misal üçün, yol bərbaddırsa, qazlaşmada problem varsa, işığı külək tez-tez söndürürsə və digər bu cür məsələlərdə konkret bu sahədə çalışan qurumu tənqid hədəfinə çevirmək əvəzinə, təəssüf ki, millət vəkillərini tənqid edirlər. Ancaq ölkəmizdə hər kəsin özünün səlahiyyətləri var. Millət vəkilinona görə seçilmir ki, o, qaz çəkməklə, yol çəkməklə məşğul olsun. Bunlarla bağlı müvafiq qurumlar var. Millət vəkilinin başlıca səlahiyyəti konstitusiya ilə müəyyən olunub. Bu da Azərbaycanda qanunverici bazasının yaradılmasıdır. Onun birinci işi cəmiyyətin bütün sahələrini idarəetməsini təmin edən qanunvericilik bazası məhz qanunverici hakimiyyət olan Milli Məclisdə yaradılır. Bu qanunları yaradan isə millət vəkilləridir. İkinci başlıca istiqaməti beynəlxalq təşkilatlarda təmsil olunaraq Azərbaycanın maraqlarına xidmət etmək, Azərbaycanın dövlətçiliyinə və onun milli maraqlarına xidmət etməkdən ibarətdir.
 
6. Gülnar Baxşıyeva
 
– Fəzail bəy, partiya sədrisiniz, tarix elmlər doktorusunuz. 6 çağırışda deputat seçilmisiniz. 73 yaşınız var. Nə zaman istirahət etməyi düşünürsünüz? Milli Məclisdən sizin dairəyə gənclər seçilsə daha uğurlu olacağını düşünmürsüzmü?
 
– Mən hər zaman gənclərimizin Azərbaycanın dövlətçiliyində və ictimai-siyasi proseslərində fəal iştirak etməsinin tərəfdaşı olmuşam. Bir istedadlı gənc gördümsə, bütün imkanlarım daxilində ona özümün köməyimi əsirgəmirəm. Mən dəfələrlə söyləmişəm ki, ümumiyyətlə, nəsilləri üz-üzə qoymaq qüsurludur. Milli Məclisi gənclər klubuna, qocalar evinə çevirmək olmaz. Burada bütün nəsillərin qabiliyətli, savadlı, peşəkar insanların təmsil olunması gərəkdir. Əgər mən sağlamamsa, çəliyə, kiminsə köməyinə fiziki cəhətdən ehtiyacım yoxdursa, eyni zamanda kifayət qədər biliyim, savadım, tarix elmləri doktoru, professor və 25 ildən çoxdur ki, Milli Məclisdə təmsil olunuramsa və öz töhfəmi verməyi bacarıramsa, tək mən yox, həmyaşıdlarım və ya məndən yaşlı olanlar niyə Milli Məclisdə bundan sonra da öz töhfəsini verməsin? Baxın ABŞ-a, baxın Avropaya orada siyasətçilərin əksəriyyəti yetkin insanlardır. Çünki burada bilik, savad, eyni zamanda təcrübə və müdriklik vacib rol oynayır. Yaşlı insanlar özünün düşüncə səviyyəsinə görə daha çox müdrikdirlər. Yəni emosionaldan daha çox düşünərək qərarların qəbul edilməsində özlərini fərqləndirirlər. Bu baxımdan qanunvericilik müstəvisində yaş qoyulmamalı, orada peşəkarlıq əsas götürülməlidir. Konstitusiyaya görə Milli Məclisdə yaş həddi yoxdur. 18 yaşdan başlayaraq hər kəs seçkilərdə iştirak edib seçicilərin etimadını qazanırsa, Milli Məclisdə təmsil oluna bilər.
 
7. Günel Hüseynli
 
– Cəmiyyətdə belə fikir var ki, Fəzail Ağamalı kimi tənqid edirsə, o adam bir neçə müddət sonra işdən çıxarılır. Sizcə bu təsadüfdür?
 
– Mən öz fəaliyyətimdə çalışmışam ki, həmişə obyektiv olum. Mənim üçün qırmızı xətt dövlətçilik və xalqın maraqlarıdır. İqtidar olsun, ya müxalifət olsun fərq etməz. Onun fəaliyyəti, əməlləri dövlətimizə ziyan vurursa, xalqın maraqlarına xidmət etmirsə, əksinə özünün şəxsi maraqlarını, varlanmaq, daha yüksək həyat şəraiti quraraq, insanlarımızın hüquqlarını pozaraq dövlətin vəsaitini özünün dədə-babasından qalma vəsait kimi yanaşaraq dağıdırsa, bu mənim üçün bağışlanılan insan deyil. Bu baxımdan öz tənqidi fikirlərimi söyləmişəm və mənim tənqidi fikirlərim onun əməlləri ilə tam üst-üstə düşdüyünə görə o, ya işdən çıxarılıb, ya həbs olunub və s. Mənim arzum odur ki, mən bu cür çıxışlar etməyim. Çox istəyərdim ki, heç kim haqqında bu cür tənqidi fikirlər söyləməyim. Əksinə onun fəaliyytini təqdir edim. Onun fəaliyyətinə yüksək qiymət verim. Eyni zamanda mənim hökümət hesabatında da, ayrı-ayrı platformalarda da Azərbaycan dövlətinə sədaqətlə xidmət edən çoxsaylı məmurlar haqqında da müsbət fikir söyləmişəm. Ancaq o məmur ki, dövlətin və xalqın maraqlarına xidmət etmirsə o, ən yaxşı halda vəzifədən getməlidir. Daha ciddi cinayətlərə yol veribsə, qanun qarşısında cavab verməlidir.
 
8. Xəyalə Rəis
 
– 73 yaş bir deputatın həyatının hansı mərhələsidir? Geriyə baxanda ən çox nəyin peşmanlığını yaşayırsız?
 
– Allahın vermiş olduğu ömürdür. Mən belə şeylərə inanıram. Allah mənim özünün qurmuş olduğu tale yazısında kodumu nə vaxt bağlayacaqsa, onunla da həyat bitəcək. Bu gün də, sabah da, 3-5 il sonra da ola bilər. Ancaq bizim nəsil, ümumiyyətlə uzunömürlü nəsildir. Babam 89 yaşında, atam 86 yaşında dünyasını dəyişib. Bu yaşda, əlbəttə mən çalışıram ki, ölçülüb-biçilmiş addım atım. Çünki indi mənim səhv etməyə heç bir zərrə qədər haqqım yoxdur. Cavan vaxtı səhv edərsən, onda da deyirsən ki, bu səhvi mən növbəti illərdə düzəldərəm və təkrarlamaram. Mənim kimi insanın bu yaşda səhv etməyə haqqı yoxdur. Ancaq istisna etmirəm ki, dünyada səhvsiz insan yoxdur. Bəzən insan özündən asılı olmayaraq müəyyən səhvlər edir. Ancaq bu səhvlər təbii ki, kiməsə ciddi ziyan gətirməli deyil. İlk növbədə mən çalışıram ki, addımlarım heç bir vətəndaşımıza zərər gətirməsin. Onun həyatını zəhərləməsin. Həyatım boyu bunu etməmişəm. Çalışmışam ki, xeyirxah olum, insanlara kömək edim, yardım göstərim. Yıxılanın əlindən tutub yıxılmağa qoymamışam. Həmişə özümdən böyüklərə hörmət bəsləmişəm. Balacalara isə mərhəmət göstərmişəm. Bu, mənim həyat tərzimdir.
 
Azərbaycanın azadlığı uğrunda mübarizə dövründə mən 24 yaşımda evləndikdən sonra Sovet İttifaqı dağılana qədər Dövlət Təhlükəsizliyi Komitəsinin tam nəzarətində olmuşam. Buna görə mən çox şeylərdən məhrum olunmuşam. Evimə gələn məktub belə izlənilib. Eyni zamanda prinsipial mövqeyimə görə bir çox hallarda övladlarımın inkişafında, cəmiyyətdə daha ciddi yer tutmasında problem yaratmışam. Elə bir məmur olub ki, 2000-ci illərin əvvəllərində o, çox böyük səlahiyyət sahibi olub. Bu səlahiyyət sahibinə mən açıq şəkildə onun üzərinə getmiş, onun prezident seçilməsini Azərbaycan üçün faciə adlandırmışam. O, vəzifədən gedənə qədər mənə və övladlarıma qarşı çox amansız və barışmaz mövqe tutub. Vaxtilə onun mənə münasibətini bilən ayrı-ayrı qorxaq məmurlar mənim övladlarımın inkişafına imkan verməyiblər. Bu, məni incidib və bu günə qədər də incidir. Halbuki mən orada şəxsi motivləe üzərində kimsənin üzərinə getməmişəm. Mən orada yalnız Azərbaycanın dövlətçilik və milli maraqları üçün bunu etmişəm və sübut olunub ki, mən düz etmişəm. Mən həmin dövrdə ölkəni daha yüksək inkişaf səviyyəsinə çıxara biləcək yeganə bir siyasətçi olaraq İlham Əliyevi görmüşəm. Söhbət 2003-cü ildə prezident seçilməsində əvvəlki illərdən gedir. 2003-cü ildən sonra cənab prezidentin təbliğatçılarından biri kimi o məmurlar tərəfindən mən haqsızlığa məruz qaldım.
 
9. Əsmər Vəlisoy
 
– Siyasətçi olmaq həm bəzi çətin sualları cavablandırmaq deməkdir. Sizin üçün cavablandırılmasında çətinlik çəkdiyiniz sual hansı olub ki, bu həm böyük öhdəlik həm də olduqca həssas mövzu olub?
 
– Bunu mən xatırlamıram. Mən hər zaman dəyərli jurnalistlərin də mənə ünvanlamış olduğu bir sıra suallarda söyləmişəm ki, əgər o sualları ki, mən cavablaya bilmərəmsə, mənim peşəkarlığım ona yüksək səviyyədə cavab verməyə imkan vermirsə, demişəm ki, bunu başqa bir millət vəkilinə ünvanlayın. Çünki mən siyasətçiyəm. Siyasətlə bağlı mənə sual versəniz mən ona daha doğru cavab verə bilərəm.
 
10. Aydın Nuri
 
– Fəzail bəy, Hüseyn Abdullayevlə davanız hər kəsin yadındadır. Həmin davaya görə peşmanlıq hissi kecirmisiz? Yenə olsa, eyni addımı atarsınız?
 
– Qətiyyən peşmanlıq hissi keçirməmişəm. Ancaq mən onu məhkəmədə bağışlamışam. O dövlətçiliyə qarşı çox kəskin mövqeyini qoyurdu. Sadəcə mən həmkar kimi ona söylədim ki, bu cür səs-küyə ehtiyac yoxdur. Onun şəxsiyyətinə toxunacaq bir söz demədim. Söhbət hökümətin hesabatından gedirdi. O, mənə ağır cavab verdi. Söyüş söymək istəyəndə mən onun ağzından söyüşün çıxmasına imkan verməmək üçün ağzının üstündən bir sillə vurdum. Sonra bizim dalaşmamız başladı. Mənə zərbə endirdi. Mən də onu vurmağa çalışdım. Beləliklə, məsələ intizam komissiyasında müzakirə olundu. Təbii ki, o, açıq söyüşlə məni təhqir etmişdi. Birinci olaraq Azərbaycan qanunları çərçivəsində istintaqa cəlb olundu. Sonra biz məhkəmədə görüşdük və mən onu həm yaşıma, həm də milli mənəvi dəyərlərimizə və anasının mənə xahişinə görə bağışladığımı bildirdim. Məhkəmədən də xahiş etdim ki, onun cəzasını yüngülləşdirsin. Həqiqətən də yüngülləşdi və o, məhkəmə zalından buraxıldı. Hüseyn Abdullayeva qarşı mənim davranışlarım adekvat idi. Mən öz şərəf və ləyaqətimi qorumalı idim. Sona qədər də qorudum. Məhkəmdə məndən üzr istədi. Bundan sonra mən onu bağışladım. Artıq bu mövzu mənim üçün tamamilə bitmiş bir mövzudur.

Müsahibə

Nəşr edilib: 2021/05/06 16:27

Baxış:186


XƏBƏR LENTİ

2021/06/12 12:01

2021/06/11 12:29

2021/06/11 12:24

2021/05/06 16:27

2021/06/11 12:03

2021/06/11 11:50

2021/06/11 11:40

2021/06/10 16:26

2021/06/10 14:03

2021/06/10 14:02

2021/06/10 12:36

2021/06/10 12:34

2021/06/10 12:30

2021/06/10 12:23

2021/06/10 12:13

2021/06/10 12:12

2021/06/10 12:10

2021/06/10 11:31

2021/06/09 13:14

2021/06/09 13:04

2021/06/09 12:59

2021/06/09 12:57

2021/06/09 12:53

2021/06/09 12:52

2021/06/09 12:48

2021/06/09 12:43

2021/06/09 12:33

2021/06/09 12:32

2021/06/09 12:29

2021/06/09 11:36

2021/06/09 11:35

2021/06/09 11:34

2021/06/09 11:31

2021/06/09 11:29

2021/06/09 11:28

2021/06/09 11:25

2021/06/09 11:25

2021/06/09 11:13

2021/06/09 11:03

2021/06/09 11:00

2021/06/08 14:57

2021/06/08 14:41

2021/06/08 14:38

2021/06/08 14:31

2021/06/08 14:23

2021/06/08 14:21

2021/06/08 14:20

2021/06/08 14:19

2021/06/08 13:06

2021/06/08 12:56

Недержание гавкающего соловья

Автор бессмертного афоризма «патриотизм — последнее прибежище негодяя», английский политик и мыслитель восемнадцатого столетия Сэмюэл Джонсон души не чаял в своей стране и родной партии тори. Его умозаключение стало плодом размышлений над действиями оппонентов, лишенных действительной любви к стране. Автор изречения бичевал патриотизм, который некоторые превратили в прикрытие для личных интересов. Написав эссе «Патриот», Джонсон обратился к избирателям с призывом не поддаваться демагогии, дешёвому популизму и моральной распущенности. Три позорных качества в ходу у российского журналиста Владимира Соловьева, который мастерски олицетворяет законченный образ негодяя, занимающегося системным отъемом барышей из журналистики. На классическом представителе отряда беспозвоночных вырождается мораль. Прослывший политической проституткой тип превратился в монстра в глазах народов, которых публично оскорбляет, используя эфир государственных телевизионных и радиоканалов России. Встав на раскольнические рельсы, автор перевернутых ценностей без конца испускает социальные вирусы, провоцирует конфликты, подогревая международную среду и получая материальные преференции. Но беда мыслителя-первооткрывателя в том, что не осознает, что утратил доверие широкой аудитории. Ему не верят, отвергают с порога за мракобесие и внутреннюю ущербность, которые и сформировали из него морального урода. В огромном массиве каждодневной информации внимание ведущего вдруг сфокусировалось на свидетельствах некоего Колесникова, который выискал недружественный контент из учебника истории азербайджанской школы. В нем повествуется о набегах славян на тюркские ареалы в средние века. Цитируя фрагменты из пособия, Соловьев дословно озвучил такой фрагмент: «Современная агрессия армян ничем не отличается от нашествий прошлого». По сути, штатный армянофил и тюркофоб Соловьев в зачине повествования себя спалил, сняв завесу с причинно-следственного мотива на канале «Соловьёв LIVE». Аккуратно воспроизвел контекст о набегах славян на тюркские земли в конце 9-го и начале 10-го веков, не скрывая негодование и остервенение. Представил материал так, будто речь идет о сегодняшних, или на худой конец, недавних событиях. Делая удивленное лицо, он вопрошает – «вы чего, с ума сошли?». Еще и недоумевает, мол, почему учебник на русском. Как будто вопрос его компетенции, его, до «мозга и костей» русского человека. Изображая фальшивую беспретенциозность и носом уткнувшись в гаджет, вычитал сообщение редактора с географическими параметрами Азербайджана, вводя аудиторию в заблуждение. Произвольно утверждает, мол, под историческим Азербайджаном следует понимать территории вокруг озера Урмия, и что нынешние азербайджанские пределы вне тех границ. Наконец, со знанием вопроса повторяет чушь, которую неустанно воспроизводят его духовные гуру - армяне, безапелляционно заявляющие, будто бы, азербайджанцы открыли глаза в свет в 1918 году. Получается, что в десятом веке азербайджанцев вообще не было в природе, и они появились непонятно каким образом. Такая вот бесшабашная и провокативная эфирная ахинея транслируется в массы, и ее охотно подхватывает маргинальный кластер, предводителем которой и выступает Соловьев. Можно без устали объяснять бестолковым и безграмотным знатокам, что предки современных азербайджанцев – это тюркские племена, и, будучи исконными насельниками Кавказско-Каспийских ареалов, они всегда были государствообразующим этносом. Но какой от этого толк? Десять веков назад не было понятия национальных государств, но нации-то были. Они же не свалились на землю из космоса, или из других галактик. Бред армянских рассказчиков по истории Соловьев, можно сказать, повторяет точь-в-точь, и этим снимает завесу с собственной некомпетентности. Уж лучше бы полистал учебник, не стал бы ерничать по урокам для семиклассников. Его авторы, как минимум, лишены фундаментальных дефектов сознания и морали в отличие от Соловьева. Похоже, возрастающий уровень агрессии в отношении азербайджанцев и турок, их собратьев есть следствие блестящей победы Азербайджана в 44-дневной войне, что всколыхнул внутренний мир соловьевщины. Ее легковесная антиазербайджанская пропаганда – классический моветон, наносящий растущий имиджевый урон ее авторам. От аморфной пропаганды у нормальных людей только чернеет кровь, наступает тошнотворное состояние, ибо извращенная история и перевернутые истины для современного человека - есть контент учебника ошибок и фальши. Соловьев как раз и выступает в роли его автора, не осознавая, что давно перестал восприниматься в качестве нормального и полноценного журналиста, не потерявшего совесть и уважение к собственному ремеслу. Что это за профессиональная мода, когда в эфире государственного канала, не говоря о его youtube-извержениях, он безапелляционно прерывает своих же гостей, не дает им высказаться?! А куда делись такие понятия, как баланс и паритет, уважение к плюрализму, терпимость к чужому мнению? Кажется, этот «мастер» у микрофона настолько впадает в раж, что забывает о профессиональном долге и понятии распределения обязанностей между ведущим и интервьюируемыми. Иначе чем объяснить ставшее его личным бичом недержание?! Самовлюбленность и шквальный приток бабла настолько ему вскружили голову, что вконец искоренил в себе все, так или иначе соотносящееся с совестью и порядочностью. Он несет одну пошлость, и отсюда невиданная «популярность». Кстати, о недержании. Это дурной синдром, и подразделяется на разные типы, от стрессового до императивного, а иногда и смешанного. Его стремление объять все вся и выставляет псевдогероя в образе воспитанника питомника мракобесия и национализма. Начав эфир с истории и уткнувшись в мобильник, переключился на урок исторической географии. Тщательно вычитывал выдержки из сомнительных источников о том, что следует понимать под географическими пределами Азербайджана. Желает выглядеть шибко умным, но снова представляет возможность осознавать, в чем разница между понятиями «быть» и «казаться». Засоренное эфирное время – конек соловьевских выступлений, которые выливаются в бенефис хвастливости. Отдав добрые десять минут эфира Азербайджану и его истории из учебника, кстати, написанного по первоисточникам, печально известный журналюга отработал еще одну заказную филиппику, запряженную в телегу армянских интересов. Однако, сделав вербальный книксен в сторону президента Ильхама Алиева, безуспешно попытался обелить себя тем, что не ставит знака равенства между авторитетом азербайджанского лидера и его соплеменниками, которые дают неправильное с точки зрения Соловьева толкования исторических событий. Но, выкаблучиваясь перед авторитетом азербайджанского лидера, бесславный автор не учитывает главного. Негодяй в обличии патриота, подменяя привязанность к родине любовью к большим деньгам, издалека светится лучами позора. И от таких уродов совестливые люди всегда держатся дальше. Негодяй в образе патриота все время пробивается к богатству, но капитал из него никогда не сделает истинного человека. Он фальшивка. И напоследок. То, чего добился Владимир Соловьев на украинском направлении, а сделал он все, чтобы посеять семена раздора в отношениях братских славянских народов, никогда не удастся сделать на азербайджанском направлении. Не по зубам ему эта задача, даже если очень хорошо субсидируется. Тофик Аббасов, аналитик Изображение на превью: «Новая газета»

«Контуры реванша». Что происходит на кельбаджарском участке границы?

На Кельбаджарском участке армяно-азербайджанской государственной границы вновь неспокойно. ВС Армении дважды за сутки подвергли обстрелу азербайджанские позиции. Обошлось без потерь, но такая интенсивность «беспокоящего огня» с момента окончания 44-дневной войны фиксируется впервые. Стреляли и накануне — 10 июня. Примечателен и фон. Игру с огнем на границе Армения устроила как раз в то время, когда исполняющий обязанности ее премьер-министра и, соответственно, верховного главнокомандующего Никол Пашинян предложил свой «план урегулирования» ситуации на границе. Согласно ему, на участке от золотого рудника Сейюдлю («Зодский рудник») и до села Хознавар в Армении (с азербайджанской стороны здесь находится село Гарыгышлаг) и Ереван, и Баку «зеркально» отводят войска, на границе встают российские миротворцы, а потом уже Минская группа проводит демаркацию. И как это понимать? С одной стороны, Никол Воваевич предлагает некий «мирный план», а с другой, подчиненная ему же армия устраивает вооруженные провокации? А еще на территорию Кельбаджарского района пытаются «просочиться» очередные диверсанты? И это не считая оставленных при бегстве мин? Что происходит? Между тем ларчик открывается просто. И провокационные игры на границе, и то, что в АрмСМИ пышно именуется «мирным планом Пашиняна», служит одной и той же цели, пусть и в классической комбинации «доброго и злого полицейского»: держать границу Азербайджана и Армении в состоянии конфликта с периодическими обострениями. А еще — всеми силами тормозить восстановление Кельбаджарского района. Периодические обстрелы и попытки инфильтрации диверсионных групп имеют здесь понятное прочтение. «Мирный план» Пашиняна — задумка чуть похитрее, но с той же целью. На границе разворачиваются не пограничники, а миротворцы. А за демаркацию берется Минская группа, которая уже вела безрезультатные переговоры в течение 30 лет. 

И, наконец, даже беглый анализ материалов СМИ и экспертного сообщества Армении не оставляет сомнений: от претензий на Кельбаджар там и не думают отказываться. А Никола Воваевича обвиняют в том, что его мирный план означает «отказ от Карвачара», как в Армении именуют Кельбаджарский район. И столь пристальное внимание именно к этому региону вполне объяснимо. Кельбаджар — это прежде всего месторождения золота, включая Сейюдлю. Потеря одного только этого рудника уже бьет по интересам Армении. И это не считая судебных исков — и от недавних партнеров, и от Азербайджана — за разграбление природных богатств. В Кельбаджарском районе во время оккупации активно строились малые ГЭС. А Армения еще до второй карабахской войны столкнулась с дефицитом генерации в своей энергетике. Теперь же председатель Комиссии по регулированию общественных услуг Гарегин Баграмян в беседе с журналистами жалуется: в Армению предусматривалось экспортировать из Карабаха около 300-330 мегаватт электроэнергии, однако после войны электроэнергия не экспортируется. Добавим от себя: ее приходится импортировать. Наконец, Кельбаджарский район — это еще и дорога Агдере-Кельбаджар-Варденис (Басаркечар), с которой тоже не хочется расставаться. И в результате здесь пытаются разыграть классическую схему «плохого и хорошего полицейского». Тем более что Армения в прошлые годы не так уж и редко пыталась сорвать при помощи военных провокаций невыгодные для себя политические и дипломатические «подвижки». Только вот… не забыли ли в Ереване, что Армения совсем недавно проиграла войну? Что она просто не располагает сегодня боеспособной армией? Что ее многочисленные потенциальные союзники так и не пришли ей на помощь? И задумались ли здесь, какими будут последствия, если Армения «заиграется с огнем» на кельбаджарском участке границы с Азербайджаном? Так что остается только посоветовать армянским стратегам почаще пересматривать азербайджанскую военную хронику. И держать в голове, что на провокации армянских «зинворов» армия Азербайджана будет отвечать не только пинками. Нурани, обозреватель 

Мое тело – мое дело: как граждане Азербайджана желают обогатиться на собственных почках

«Не стремитесь к деньгам. Богатство не снаружи, а внутри вас. Например, почка». Это, конечно же, анекдот, но как выяснилось, социальная актуальность его приобретает все большую значимость. Не так давно на одном из форумов обсуждался диалог двух граждан страны, один из которых жаловался на слишком тяжелое материальное положение. Разговор мы воспроизводим в лицах, без изменений: - Весь в кредитах, в долгах как в шелках. Деньги нужно возвращать, от звонков кредиторов деваться некуда, а перезанимать у кого-то еще, влезая в очередную финансовую петлю, не хочется. Какой смысл в жизни в займы? Вот и придумал я продать свою почку, благо и с одной почкой люди живут по многу лет. А, может, и роговицу продам, если хорошо заплатят. Протез глаза стоит намного дешевле, а я и с одним проживу, протез поставлю, и никто не заметит. Хотя на что мне протез? Не рука, не нога же. Очки темные надену, а дома пустую глазницу буду заклеивать, чтобы домашние не пугались. - ???? - А то! Зато дочка институт закончит, за квартиру расплатимся, текущие долги покроем, да и законодательно это разрешается, - говорит сосед, причем, на полном серьезе. Прецеденты уже были  На самом деле, подобные диалоги далеко не новы. Отметим, что аналогичные статусы начали с новой силой распространяться в соцсетях еще во время пандемии, когда многие граждане остались без работы и без социальных выплат – по той или иной причине.  Радикальный вариант «решения социальной проблемы» всякий раз вызывает шквал негатива, и общество – естественно – делится на две половины: сочувствующих  и противников подобных методов обогащения. Одно из самых громких заявлений по поводу продажи почки из-за нужды распространилось еще в допандемийный период, в 2018-м году: 28-летний житель Лянкарана Хафиз Шахбазов заявил, что хочет продать почку ради своего годовалого ребенка. В своем статусе в соцсетях мужчина отметил, что не может найти работу, финансовое положение крайне тяжелое, невозможно содержать маленького ребенка, множество долгов. Кроме того, отсутствие высшего образования лишает возможности найти работу, за которую бы достойно платили, нужно прокормить семью, и именно все вышеперечисленные причины побудили выставить объявление в социальных сетях о продаже почки. Шахбазов озвучил цену: 14 тысяч манатов. И это – не предел, так как цены за почки в сети варьируют: от 10 до 25 тысяч манатов. Отметим, что подобными объявлениями пользуются торговцы человеческими органами. Сразу было видно, что Х. Шахбазов СМИ не читает, а зря, потому что за год до размещения его объявления в сети в правоохранительные органы поступила информация о том, что транснациональная преступная группировка незаконно принуждает граждан Азербайджана продать свои органы, ставя их в зависимое положение. В связи с этим СГБ возбудила уголовное дело и начала расследование. В ходе расследования выяснилось, что лица, чьи имена пока не называются, вошли в преступный сговор с иностранными гражданами и организовали куплю-продажу органов граждан Азербайджана для трансплантации за границей. По данному делу было проведено тщательное расследование, и в 2019 году СГБ раскрыла все подробности этого ужасного дела. Действия преступников квалифицировались по статьям 137 (купля-продажа человеческих органов и тканей и принуждение к трансплантации), 144-1 (торговля людьми), 178 (мошенничество) и 182 (вымогательство путем угроз) Уголовного кодекса. Аналогичный скандал, правда, более громкий и шокирующий, разразился в Азербайджане 11 лет назад: тогда злоумышленники проводили трансплантацию в известной украинской клинике Шалимова, лечебных заведениях Баку, а также в столице Эквадора Кито. Организаторам платили до 200 тысяч долларов. Желающих продать свою почку искали через интернет. За почку трансплантологи обещали 10 тысяч долларов, но в итоге жертвы не получали всю сумму. По данному факту было возбуждено уголовное дело, получившее широкую огласку, далее следы привели следственные органы Украины к «черным трансплантологам» Израиля и клиникам Турции. Кроме того, отметим: на законодательном уровне продажа человеческих органов в Азербайджане ЗАПРЕЩЕНА. Не торопитесь, подумайте о последствиях! Но тем не менее, даже несмотря на столь шокирующую и откровенно пугающую информацию, желающих продать части своего тела меньше не становится. И апеллируют они весьма неутешительным доводом: «мое тело – мое дело». Тут, конечно же, не поспоришь, ибо это правда. Но существуют все же, моменты, которые обязательно стоит учитывать, когда заводишь разговор о продаже своего органа. И раз уж речь в заметке зашла именно о почке (именно этот орган почему-то хотят продать желающие, апеллируя тем, что почек – две), то и разговор пойдет именно об удалении почки и последствиях именно этой процедуры. Врач-нефролог Алия Мухтарбекова, много лет проработавшая в урологической клинике им. Джавадзаде, рассказала сотруднику «Минвала», как  жить, а точнее выжить с одной почкой после нефрэктомии (удаления). - Этот именно тот самый вопрос, который, прежде всего, следует поднять в случае, если человек желает по тем или иным причинам стать донором почки. Важно понимать, что нагрузка, которая ранее приходилось на два органа, ляжет на один, и из-за этой нагрузки оставшаяся почка претерпевает изменения, чтобы обеспечить достаточный объем и уровень фильтрации: увеличивается в размерах, компенсация происходит за счет роста самих клеток и более быстрой клеточной пролиферации, и это болезненный процесс, кстати. Правда, боли в области удаленно почки носят временный характер, сами по себе они не опасны, но врачи рекомендуют в таких случаях воздержаться от приема болеутоляющих средств, чтобы дополнительно не нагружать оставшуюся почку. Кроме того, стоит помнить, что жизнь после удаления почки имеет некоторые ограничения. Важно соблюдать питьевой режим и сбалансированно питаться. Следует избегать резких перемен в рационе, максимально ограничить консерванты, соления и острую пищу. После нефрэктомии не стоит злоупотреблять минеральными водами, поскольку одна почка будет плохо справляться с выведением солей, что может увеличить риск камнеобразования. Кроме того, человек, лишившийся почки, становится инвалидом и, соответственно, продолжительность его жизни уменьшается, да и качество жизни будет уже не то. Далее: донору рекомендовано постоянно находиться под медицинским наблюдением. Это значит, что минимум раз в год придется проходить обследование: общий анализ мочи; измерение артериального давления; тест на скорость фильтрации клубочковой клетки (GFR-анализ). Стоит понимать, что удаление любого органа – это всегда огромный риск для здоровья. Ряд клинических исследований отмечает, что у доноров почки выше шансы столкнуться с повышенным артериальным давлением в определенном возрасте. А иногда проблемы начинаются значительно раньше. Кроме того, после операции на всю жизнь останется некрасивый шрам. Но уверяю, что визуальные дефекты – ничто перед серьезными последствиями, с которыми пациенту придется столкнуться в период реабилитации и последующей жизни с инвалидностью. Так что стоит серьезно задуматься, прежде чем решаться на продажу ради финансовой выгоды: на реабилитацию, лечение и поддержание соответствующего образа жизни при инвалидности средств уйдет не меньше. Яна Мадатова